HRASTOVI „PRIČALI“ TAJNE TEMPLARA

Pohodom u Treći krstaški rat, Barbarosa je iz Srezojevaca, kod današnjeg Gornjeg Milanovca, u svoje carstvo izvozio hrastovu građu za lađe i sve platio seljacima

POUZDANIM traganjima, tek sada zainteresovana evropska i srpska javnost doseže do istinitog a nepoznatog saznanja: čuveni car Fridrih Barbarosa dugo je sa velikom vojskom, tokom pohoda 1189. u Treći krstaški rat, stolovao u selu Srezojevci kod današnjeg Gornjeg Milanovca! Današnjeg zato, što ovaj grad tada uopšte nije postojao, jer je osnovan 1853. Barbarosa, u prevodu Crvena brada, a tim nadimkom je ušao u istoriju (živeo je od 1122. do 10. juna 1190. kada se u tom ratu utopio u reci Salef, u oblasti Kilikija) bio je car Nemačke i car Svetog rimskog carstva, jedno vreme i kralj delova današnje Italije. I nje današnje zato, što je od brojnih državica ujedinjena tek u drugoj polovini 19. veka.

Davno pre pomenutog ratnog pohoda, car Fridrih Barbarosa je iniciran u tajni Red vitezova templara, kao i mnogi njegovi „oficiri“. Polako se razotkrivaju veze krstaša i templara sa onovremenim i kasnijim srpskim vladarima, od Stefana Nemanje nadalje. Za neke naše vladare, to apsolutno podrazumeva i pripadnost Templarima.
Selo Srezojevci je sticajem vremenskih neprilika postalo centar Barbarosine vladavine, stecište njegovog „generalštaba“ da ga tako nazovemo, i brojnih trupa!

– Tada su putevi vodili od Rudnika, preko više sela u takovskom kraju, pa i Srezojevaca, prema Raškoj i dalje. Iznenadni, dugotrajni veliki sneg zadugo je obustavio pokret Barbarosine vojske ka jugoistoku Srbije i Svetoj zemlji. Barbarosa se sa svojom komandom i svitom zaustavio u selu koje se od tada zove Srezojevci. Nažalost, dotadašnje, prvobitno ime sela nije sačuvano. Mnoštvo krstaške vojske rasporedio je i u susednim selima, čekajući otapljanje snega za daljnji pokret. Car se sa nekoliko hiljada vojnika ulogorio u dolini koja se zove Carevića potok – objašnjava nam istoričar umetnosti Radoš Gačić, kustos, urednik likovnih programa u milanovačkom Kulturnom centru. Gačić je dobar poznavalac drevne i novije istorije Rudničko-takovskog kraja.

Sudeći po kasnijim dešavanjima u tom Barbarosinom neplaniranom, ali ipak dugotrajnom sedištu i taborištu, kao i u okolini, on i njegovi podređeni, iščekujući da iščezne sneg, nisu zimovanjem gubili vreme.

– Ceo taj kraj, naročito predeli od Srezojevaca prema Takovu, tada je naprosto „vrveo“ od „moćnih“ hrastova lužnjaka, koji su po kvalitetu i tvrdoći odmah iza slavonskog hrasta. Barbarosa i njegovi vojskovođe odlučuju, da ih njihove vojske seku i od njih režu građu za brodove, koji su građeni u brodogradilištima Barbarosine carevine. Po starim zapisima, zaista su posekli ogromne količine hrastova, ali ih je mnogo još preostalo. Jer, toliko je taj kraj bio „preplavljen“ njima. Za seču su plaćali i lokalno stanovništvo. Tu građu su, kad se otopio sneg, karavanima otpremali do luka na Jadranskom moru i dalje, u svoje luke. I kad su prošli snegovi, k deo vojske, izgleda jedno vreme i sam Barbarosa, ostao je u tom selu radi daljnje seče hrastova i otpreme građe na Jadran – nastavlja Gačić.

Naš sagovornik je pronašao i podatak, da su Barbarosini poverenici seljacima, na čijim parcelama i u šumama su iznikli posečeni hrastovi – pošteno platili svaki!

IME SELA

– OSTALA je osnovana legenda, da je prvobitno ime sela etimološki promenjeno u Srezojevci baš zbog te velike kampanje seče hrastova i srezivanja građe, greda i dasaka od njih – kaže Gačić. Naš nažalost preminuli kolega, novinar Živko Perišić, u svojoj knjizi „Vreme imenom zapisano“ o poreklu naziva ovdašnjih sela, izneo je i mogućnost da je to selo tako prozvano, jer se nalazi na sredini između reka Dičina i Čemernica.

HAJDUČKA ZASEDA

– DESILO se, da je jedan Barbarosin konjanik visokog ranga, po nekim navodima car lično, sam vrludao okolinom sela, a hajduci mu pripreme zasedu kod jedne stene. Ali, spasio ga je čovek iz roda Vukomanovića u Srezojevcima, bojeći se vojne odmazde nad življem. Vukomanovići su bili jedna od najstarijih srpskih i slovenskih porodica, iz davnih predkosovskih vremena. Iz nje je i kneginja Ljubica, supruga kneza Miloša Obrenovića. Upravo deo ogranka Vukomanovića, iz kog je poticao onaj spasilac, kasnije se odselio u carsku Rusiju, bio tamo izuzetno uvažen i privilegovan – nastavlja Gačić.

SVETI SAVA I BARBAROSA

KAD je car Barbarosa napustio Srezojevce i nastavio pohod ka Svetoj zemlji, u Nišu ga je srdačno dočekao srpski vladar Stefan Nemanja. O tome svedoče brojni zapisi, a njima dvojici u čast, postavljen je i današnji spomenik blizu niške tvrđave, uz reku Nišavu. Po legendi, Stefanov sin Rastko Nemanjić, kasniji Sveti Sava, imao je isceliteljske moći i izlečio je Barbarosu od neke bolesti.

TEMPLARI I „CRNI PETAK“

ZA neupućene, tajni Red siromašnih vitezova Hrista i Solomonovog hrama, kako se Templari zovu punim imenom, sa grupom vitezova, ali i uspešnih tragača za izvornim spisima i drugim relikvijama u dubokim lavirintima porušenog hrama cara Solomona, u Jerusalimu je 1119. godine osnovao francuski vitez i okultist Ig de Pejen. Bio je priznat od Vatikana, da bi ga papa Klement Peti 1307. zabranio, pod uticajem francuskog kralja Filipa Četvrtog zvanog Lepi (tada su pape stolovale u izbeglištvu u Avinjonu, na jugu Francuske, a ne u Vatikanu). Te godine, u petak 13. oktobra širom Francuske i Evrope počeo je pogrom Templara, koji su naredili taj papa i taj kralj, ali su ga mnogi Templari preživeli i sačuvali nađene pergamente sa tajnim učenjima, relikvije, blago… Nije ga preživeo tadašnji Veliki majstor Templara Žak de Mole, koji je naredbom ove dvojice spaljen na lomači, ali se obistinilo njegovo proročanstvo, koje je izrekao sa nje: o skoroj smrti i pape Klementa V i kralja Filipa IV, koji su iste godine umrli u groznim mukama. Upravo od pomenutog datuma, petak 13. u mesecu „zvanično“ se zove – „Crni“ a verovanje da on donosi nesreću, i uopšte strah od broja 13 nazvano je frigatriskaidekafobija.

Milorad Bošnjak