Momčilo Nastasijević – Gornji Milanovac, 6. oktobar 1894 – Beograd, 13. februar 1938

Detinjstvo dečaka izuzetne senzibilnosti, sklonog razmišljanju i knjizi, u kući imućnih, obrazovanih roditelja, ostavilo je traga u njegovim pripovetkama iz ciklusa „Hronika moje varoši“. Osnovnu školu završio je u Gornjem Milanovcu, gimnaziju u Čačku (šest razreda) i Beogradu, a potom diplomirao na beogradskom Filozofskom fakultetu francuski jezik, uporednu i klasičnu književnost. Najranije sačuvane Momčilove pesme i zapisi u vidu dnevnika potiču iz okupacijske 1915. i 1916. godine koje je najvećim delom proveo u Gornjem Milanovcu, radeći razne poslove kao dobrovoljac, a kasnije i po naredbi okupacionih vlasti. Ovaj period, slika Milanovca pod okupacijom, ostaće u drami „Gospodar Mladenova kćer“ i beleškama u koje unosi svoja zapažanja i misli. Deo tog materijala poslužiće kao osnova za kasnije pripovetke.

U Beogradu je, po završetku studija, radio kao profesor u Prvoj, a potom u Četvrtoj muškoj gimnaziji, od 1924. godine do kraja života. Godinu dana ranije, zahvaljujući briljantno položenom profesorskom ispitu, dobio je stipendiju Ministarstva prosvete za studijski boravak u Parizu.

Kao student se više bavio prevođenjem nego književnim radovima, a istovremeno se usavršavao u muzici – svirao je flautu, violinu i violončelo i podsticao braću da se porodično bave ovom umetnošću.

Prvu pesmu objavio je 1922. godine i od tada se pojavljuje u časopisima kao pesnik, pripovedač, esejista i dramski pisac. Godine 1927. objavljena je zbirka pripovedaka „Iz tamnog vilajeta“ a ocenjivački odbor za nagradu književnog udruženja „Cvijeta Zuzorić“ odlučuje da nagradi priču iz te zbirke „Zapis o darovima moje rođake Marije“.

Momčilo Nastasijević nije pripadao nijednoj književnoj grupi, retko se oglašavao u javnom književnom životu, ali je sa braćom održavao jednu vrstu umetničkog salona, možda najznačajnijeg u međuratnom Beogradu.

Izdavači mu nisu bili osobito naklonjeni, a sa kritikom, naročito pozorišnom, dolazilo je do nesporazuma. Neobičnost njegove poezije, proze i dramskog izraza zahtevala je kritički intelektualizam jedne Isidore Sekulić, ali i odgovarajuće urednike i upravnike pozorišta. Godine 1932. pojavljuje se zbirka pesama „Pet lirskih krugova“ čije je izlaženje pesnik sam finansirao. Prvo izdanje sabranih dela objaviće prijatelji 1939. godine – posle Momčilove smrti.