Manastirska crkva svetog Đorđa je jednobrodna građevina sa oltarskim prostorom, naosom i pripratom. Njena arhitektura pripada sažetom tipu građevina moravske škole. Spolja petostrana, iznutra polukružna apsida sa nišama za proskomidiju i đakonikon, zasvedena je polukalotom, dok poluobličasti svod prekriva naos i pripratu. Priprata je zidom odvojena od naosa u zasebnu, veću prostoriju, a ispred nje, zapadna strana hrama se završava predvorjem manjih dimenzija sa lučnim prolazima na severnoj, zapadnoj i južnoj strani. Iznad predvorja, na kockastom postolju se uzdiže osmostrana kupola sa lučno završenim prozorima. Spolja je obložena vodoravnim redovima kamenih tesanika, a njene fasade se završavaju arkadnim frizovima ispod kojih su po četiri slepe arkade na severnoj i južnoj strani. Uzor graditeljima hrama bile su kamenom obrađene fasade crkve manastira Resave, mauzoleja despota Stefana Lazarevića.

Tokom 1841/42. godine pod rukovodstvom Nastasa Stefanovića izvršena je restauracija manastira i podignut toranj na zapadnom delu crkve, koji se posle izvesnog vremena srušio i oštetio crkvu. Knez Miloš 1860. godine obnavlja crkvu Svetog Đorđa u spomen svoje majke, o čemu svedoči natpis na njenoj zapadnoj strani.

Prvobitne freske u crkvi Svetog Đorđa, nastale 1431. godine, zaklonjene su mlađim slojem živopisa. Zna se da je crkva drugi put ukrašena freskama 1579. godine, prilikom njene obnove u vreme rudničkog mitropolita Diomidija. Kako saznajemo iz dobro očuvanog natpisa na severoistočnom delu priprate, sadašnji živopis izveden je 1737. godine, od strane zografa Andreja Andreovića i njegove družine, kada je iguman bio jeromonah Mihailo. Činjenica da vraćevšnički živopis rasporedom i tematikom poštuje tradicionalne obrasce i stara ikonografska iskustva potvrđuje da su se zografi 18. veka strogo pridržavali starijeg predloška i da su ponovili ne samo teme, već i raspored figura prvobitnog sloja. Ova zografska družina u Srbiju je došla iz Vlaške, u kojoj je na prelazu iz 17. u 18. vek, u vreme Konstantina Brankoveanua (1688-1714), formirana jedna posebna slikarska škola. Jedan od najaktivnijih slikara ove škole bio je zograf Andrej, otac živopisca Vraćevšnice, Andreja Andreovića. Pre dolaska u Vraćevšnicu, ova slikarska grupa živopisala je donje zone priprate manastira Ravanice, a potom i unutrašnjost kruševačke Lazarice.

Živopis u priprati crkve Svetog Đorđa nije u potpunosti sačuvan. Potpuno su uništene freske na svodu i na zapadnom zidu. Takodje, ni prvobitni ikonostas nije sačuvan, a sadašnji ni u hronološkom ni u stilskom pogledu ne predstavlja jedinstvenu celinu. Prvi istorijski sloj delimično duborezbarene, delimično slikane oltarske pregrade, koji obuhvata njenu najvišu zonu, nastao je 1754. godine, a autor, zograf Stavro, potpisao se u donjem delu Bogorodičine ikone, dok se u dnu ikone Svetog Jovana nalazi ktitorski zapis duhovnika Vasilija. Drugu ikonopisnu celinu predstavlja dvodelna ploča u nižem redu sa prikazom Deizisa i delo je nepoznatog zografa, verovatno Stavrinog savremenika. Treću celinu čine četiri prestone ikone iznad ploče Deizisa: Sveti Nikola, Bogorodica, Hristos i Sveti Jovan Preteča. Prema očuvanim zapisima na njima, naslikane su 1824. godine rukom nama nepoznatog majstora, po narudžbini kneza Miloša.

Brigu o manastiru vode monahinje, budući da je Vraćevšnica od 1935. godine ženski manastir, a u periodu od osnivanja do tada bila je muški.

A. Bolović, B. Čeliković