Ukoliko postoji jedna centralna nit koja povezuje sve činjenice i tumačenja delatnosti porodice Nastasijević, to je duboko ukorenjeno stanovište o čoveku kao biću kulture. Borba… ka želji, ka ideji, ka sebi

Ovo je naziv druge večeri BLISS festivala, posvećene 120 godina od rođenja kompozitora Svetomira Nastasijevića. U prepunoj galeriji Muzeja, u ponedeljak uveče, posetioci su uživali u zvucima Svetomirove muzike koja je prvi put izvedena u našem gradu.

Njegove kompozicije smatramo za ishodište i konačište celokupnih životnih pregnuća porodice Nastasijević. U svojim instrumentalnim ostvarenjima Svetomir Nastasijević nijansira poetičke valere jasnom formalnom dispozicijom (završio je arhitektonski, odsek na Tehničkom fakultetu u Beogradu), akademski izoštrenom veštinom (stalan prizvuk Milojevićevih predavanja iz istorije muzike, harmonije, muzičkih oblika i analize kompozicije) i raznovrsnim izvođačkim iskustvom violiniste i violiste, kao i muzičkog pisca (autor je knjiga Muzički insrtumenti (1962) i Muzika kao opšti fenomen u umetnostima (1972).

Osim muzike posetioci su čuli i govorenje braće Nastasijević „Sve nekud kreće“, u izvođenju Igora Radete i Marije Tomić. Stihove pesama Momčila Nastasijevića „Zora“, „Ljiljani“ i „Truba“ kazivala je Ivana Đolović.

Izvedena su sledeća dela:
Pastorala za violinu i klavir br. 1 i 3
Svita za violu i klavir – Pesma, Međuigra, Pesma, Igra
Gudački kvartet br. 2
Andate kon moto kantabile
Lento, molto espresivo kantabile
Alegro vivo, meno moso kantabile
Umetnici
Bojana Đolović, Jovan Tešić, violina
Saša Mirković, viola
Aleksandar Jakovljević, violončelo
Stevan Spalević, Milica Predolac, klavir

Ovakvi kamerni koncerti bili su sastavni deo umetničkih okupljanja u domu Nastasijevića u Beogradu, između dva svetska rata. Nadamo se da smo uspeli da dočaramo bar jedan mali deo te atmosfere.

Tanja Gačić, Muzej RTK