U takvom okrušenju, 1870. godine, Stevanu i Stanici se rađa treće dete, a prvi sin,­ Srećko. Da li je ime dobio jer su roditelji bili srećni zbog toga što su dobili sina ili zbog toga da ga kroz život sreća prati, ostaće tajna.

Svoje detinjstvo proveo je sa braćama i sestrama čuvajući stoku na Ješevcu, u kući koja nije važila za gazdinsku. Podaci o njegovom osnovnom obrazovanjem ostaju nepoznati jer je škola koju je pohađao izgorela 1941. godine. Autor daje sebi za pravo da tvrdi da je bio vredan učenik jer Srećko 1881. godine napušta rodno selo i odlazi u Beograd, gde upisuje Prvu beogradsku gimnaziju. Pre njega, niko iz sela Donje Vrbave se nije otisnuo tako daleko na školovanje. Ovu gimnaziju Srećko završava 1888. godine sa odličnim uspehom. Iste godine upisuje Pravni fakultet, koji završava 1892. godine. Time mu se otvaraju vrata za činovničku karijeru. Državna služba ga šalje u sud u Aleksinac, gde je postavljen za pisara II klase. U Aleksinac dolazi i njegov brat Spasoje, koji u ovom gradu upisuje gimnaziju. Srećko polaže državni pravosudni ispit i 1898. godine biva postavljen za sudiju u sudu u Prokuplju. Posle ovoga, Srećkova karijera vrtoglavo napreduje. Godine 1909. godine ga vidimo kao pomoćnika načelnika poreske uprave u Beogradu. Od tada, Srećko je ugvavnom bio u službama koje su se bavile finansijama. Kako su rasli njegovi činovnički položaji, tako su rasli i njegovi vojni činovi. Godine 1902. biva postavljen za pešadijskog potporučnika u rezervi, a 1907. godine biva u napređen u čin poručnika. Balkanske ratove provodi kao pomoćnik načelnika Ministarstva finansija. Tada je preveden iz pešadijskog roda vojske u sudsku službu. Na istoj dužnosti ostaje i 1914. godine.

Srećko nije poslat u borbene jedinice, ali njegov sin jedinac Dušan jeste. Dušan je rođen 1895. godine, a 1914. godine je upisao Tehnički fakultet u Beogradu. Pripadao je besmrtnom bataljonu 1300 kaplara, koji je upućen na front u momentu kada su telegrafske agencije Evrope svakog momenta očekivale vest o slomu srpske vojske na Kolubari i kapitulaciji države. Dušan je raspoređen u 1. četu 3. bataljona X pešadijskog puka ,,Takovskog” prvog poziva. Ovu četu uglavnom čine ljudi iz Donje Vrbave. Iako je verovatno imao prilike da ga izvuče sa prve borbene linije i uputi ga na dužnost u pozadini (Nikola Pašić je svog sina jedinca Radu poslao u Švajcarsku), Srećko to nije učinio. Pored svega toga, Dušanu nepostojanje protekcije nije bilo dovoljno, pa je činio ,,čuda od junaštva” da bi se dokazao kao ravnopravan sa ostalim vojnicima iz čete. Sve vreme rata je proveo u ovom puku, stigavši do čina narednika, jurišajući sa majorom Gavrilovićem 1915. godine u Beogradu, povlačeći se preko Albanije i osvajajući Kajmakčalan 1916. godine. Nosilac je Zlatne medalje za hrabrost i Karađorđeve zvezde sa mačevima. U Velikom ratu je ranjavan nekoliko puta, pa se u zemlju vratio kao teški invalid 1919. godine. Umro je u Beogradu 1920. godine od rana. Sahranjen je na Novom groblju u Beogradu, a Srećko mu je postavio bistu ispod koje piše: ,,Slatko je umreti za Otadžbinu”.

Srećko Tešić rat provodi u diplomatskim misijama u Rimu i u radu Ministarstva finansija na Krfu. Glavni problemi su bili pregovori sa stranim zajmodavcima oko kredita, neophodnih za vođenje rata na Solunskom frontu. Dodatni problem je bila i konfrotacija sa Italijom oko Jadranskog zaleđa. Ipak, srpska vojska silovitom ofanzivom oslobađa zemlju 1918. godine i stvara novu državu. Posle rata, Srećko napreduje do načelnika Ministarstva finansija i čina sudskog pukovnika u rezervi. Za svoje zasluge tokom rata biva odlikovan Karađorđevom zvezdom četvrtog reda, Belim orlom V i IV reda, kao i Albanskom spomenicom. U to vreme Srećko počinje da se aktivno bavi dobrotvornim radom: predsednik je Odbora za obnovu crkve Samodreže na Kosovu, organizuje donatorske večere za ratnu siročad, daje velike svote novca u humanitarne akcije raznih udruženja. Bio je mecena siromašnim studentima koji su dolazili iz unutrašnjosti. Godine 1925. biva izabran za predsednika Glavne finansijske kontrole i na tom položaju ostaje sve do penzije 1940. godine.

Sa ovog položaja Srećko će se odužiti svom rodnom selu. U saradnji sa Higijenskim zavodom iz Beograda i svojim ličnim sredstvima podiže devet javnih česama u Donjoj Vrbavi 1931. godine. Godine 1932. daje 100 000 tadašnjih dinara i pokreće izgradnju osnovne škole sa učiteljskim stanovima. Iste godine se završavaju radovi, koji su na kraju koštali 200 000 dinara, a na otvaranju škole prvu recitaciju je imao đak Ljubiša Milović. Kolika je bila potreba za školom najbolje ilustruje podatak da je u školsku 1932/1933 godinu u prvi razred upisano 212 učenika. Škola je bila posvećena naredniku Dušanu Tešiću. Nedugo zatim, pored novoizgrađene škole prolazi novi put, koji školu povezuje sa putem Gornji Milanovac-­Kragujevac. Srećko Tešić je imao nameru da u svom selu podari i crkvu. Kupio je plac pored škole, ali ubrzo je izbio Drugi svetski rat. Rat zatiče Srećka kao penzionera u Beogradu. Pritisci na njega od strane okupatora su bili veliki jer je pripadao Društvu slobodnih zidara. Ti pritisci su bili toliki da se našao na spisku potpisnika ,,Apela srpskom narodu” koji je organizovala Nedićeva kvislinška uprava u nadi da će tako ugušiti borbu partizana i četnika. Rat je proveo u Vrbavi kod rodbine. Umro je 22. januara 1946. godine, a sahranjen je u grobnici svog sina.

Nažalost, zadužbina Srećka Tešića u Vrbavi je uništena. Od devet javnih česama, u funkciji su samo dve, učiteljski stanovi su srušeni, a škola je pred ukidanjem zbog nepostojanja učenika. Jedino je put ostao u upotrebi koji je asfaltiran.

Nikola Petrović