U subotu, 16. maja, u rodnoj Grabovici, preminuo je Radoslav Rajo Isailović, penzionisani industrijski radnik i doživotni pesnik sela i zavičaja.

Rođen je 1945. godine. Kao i većina dece toga doba odrastao je (bez bez struje, radija i televizije i daleko od gradskog pozorišta ili bioskopa) uz knjigu kao jedinu moguću razonodu. Otuda mu se, od ranih školskih dana, javila želja da i sam bude jedan od onih što žive u knjigama. Lepotu prirode svoga kraja, lepotu seoskog živovota, lepotu ljubavi i sve druge lepote zavičaja, počeo je slikati rečima u svojoj đačkoj svesci. U šesnaestoj godini mu je objavljena prva pesma u beogradskom časopisu Savremenik.

Njegovi poetski počeci u znaku su Družine pesnika sa sela Suncokret, koja, zahvaljujući Raskovniku, sedamdesetih godina prerasta u čitav pokret. Pokretači i stožeri bili su dr Dragiša Vitošević, dr Vladeta Košutić Dobrica Erić a članovi iz našeg kraja: Obrad Vasiljević, Aleksandar Leso Đorđević, Milutin Mijailović i On, kao najmlađi.

Njegove pesme su uspešno nalazile put do stranica mnogih književnih listova i časopisa u Srbiji i Jugoslaviji. Neke pesme su mu prevedene i objavljene u Francuskoj i na ruskom u SSSR-u. Kao vrlo mlad pesnik, zastupljen je u antologiji pesnika sela: Orfej među šljivama a kasnije i u Cvetniku, Čudesnoj ruži Gruži i Pastir traži dno neba.

U književnoj bašti gornjomilanovačkih pisaca, ostavio je zbirku pesama Kuća od voska i bosioka. Bio je član Književnog kluba „Momčilo Nastasijević“ i jedan od osnivača i redovan član Književnog društva Zapis.

 

Vanjka Ponjavić