NAROD JE KRALjICU DRAGU IPAK VOLEO!

Živan Negojević čuva svedočanstva o kumstvu kraljice Drage sa njegovim precima, i jedan je od inicijatora postupka njene rehabilitacije, kao istorijske ličnosti

Piše: Milorad Bošnjak

IAKO je osnovna tema ove knjige povezanost vladarskih Obrenovića sa evropskim, što znači i onovremenim srpskim tajnim društvima, objavljujemo u njoj i mali deo nepoznatih savremenih istraživanja o kraljici Dragi, stoleće i skoro 17 godina od tragične smrti kralja Aleksandra I Obrenovića V i nje. Nevezanih neposredno za tajna društva.

I ova istinita pripovest, predstavlja deo naših i traganja dobro obaveštenih kazivača tih davnih zbivanja o narodskoj strani ličnosti vladarskih Obrenovića, suprotno radovima drugih, nadasve režimskih autora i „biografa“ Obrenovića koji su tu stranu ličnosti Obrenovića zabašurivali, ili je zlonamerno krivo interpretirali.

Suština ove pripovesti, kao i još nekoliko sličnih naših i traganja časnih kazivača je neprikosnovena – srpski narod je kraljicu Dragu Obrenović ipak voleo! Suprotno tumačenjima zvanične istorije i štivima autora, nastrojenih antiobrenovićevski.

Zato ćemo ovde izneti dokaze, kroz nekoliko detalja iz običnog života poslednjeg vladarskog para Obrenovića, i to u okolini Draginog rodnog Gornjeg Milanovca, koji je zavičaj i predaka kralja Aleksandra, ali i u Šumadiji uopšte.

Kratkotrajni zajednički boravci tog vladarskog para u obostranoj postojbini, sami po sebi, nisu usko povezani sa tajnim bratstvima, iako svaki korak bilo kog vladara i vladarice obavezno kontrolišu njihove tajne službe, bez obzira na to kakve su te službe bezbednosti bile u vremenu vladavine poslednjih Obrenovića na tronu Srbije. Njima verne, ili izdajničke, saboterske, čak atentatorske prema njima…?!

Faktografija odnosa poslednjeg vladarskog para Obrenovića sa običnim ljudima, od Majskog prevrata 1903. godine do izmaka dvadesetog stoleća, sistematski je cenzurisana, uništavana. Tako je zvanična istorija brisala iz narodnog pamćenja čak i kumstvo kraljice Drage sa, narodski rečeno, sasvim „običnom“ familijom u selu Vrba, kod Kraljeva. Ali, nije uspela da ga izbriše. O tome je za list „Večernje novosti“ i za ovu knjigu u jesen 2019. godine svedočio Živan Negojević, tada 62-godišnjak, poreklom upravo iz te familije u Vrbi.

– Te detalje čuvam, kao što su ih čuvali i moji davni preci. S vremena na vreme ih iznosim u javnost. Istoričari su krivo pisali o kraljici Dragi. Nipodaštavali su i njenu izuzetno važnu humanističku ulogu za Srbiju. Jedini cilj mi je, da ona makar i na ovaj način konačno bude rehabilitovana. Inače, ni u režimskim zlim, opasnim vremenima, naši preci ni mi iz kasnijih generacija, nipošto se nismo odricali kumstva sa porodicom Lunjevica i zlosrećnom kraljicom Dragom, iako je kumstvo formalno prekinuto ubistvom kraljice Drage i kralja Aleksandra Prvog Obrenovića Petog 1903. godine na zverski način! – objašnjavao nam je Živan.

Njegovi preci su se ranije prezivali Rafailovići. Poreklom su bili od Budve, ali zbog turskih odmazdi, kao još mnoge porodice iz Crne Gore, sa pokretnim imetkom sele u Srbiju. Vremenom, od njih su nastali direktni potomci prezimena Negojević.

– Naša familija Rafailović se okumila sa Nikolom Milićevićem Lunjevicom, dedom kraljice Drage, učesnikom i finansijerom oba srpska ustanka, propalog Karađorđevog i uspešnog Miloševog. Taj Lunjevičin kum iz naše familije, od kog potičemo, zvao se Nikola Rafailović. Žena mu je bila Alegra Angelina Paci, rodom iz Firence, u Italiji. On, Rafailo kako su ga svi zvali, poginuo je u Drugom srpskom ustanku, ali se bez obzira na njegovu pogibiju u boju, kumstvo Lunjevica i Rafailovića nastavljalo. Rafailov unuk Antonije od kneza Mihaila Obrenovića dobio je orden „Takovski krst“. Ubrzo, isti orden dobija i Pantelija Panto Lunjevica, otac kasnije kraljice Drage. To je još više učvrstilo kumstvo među te dve familije. Kad je Panto Lunjevica dobio ćerku, poziva kuma Antonija Rafailovića u Gornji Milanovac, gde su živeli, da je kumovski, prema pravoslavnim običajima, krsti – nastavio je Živan.

Pantelijinoj ćerki, Antonijeva žena Teodora na krštenju je dala ime Draginja. Iste te 1864. godine, Teodora iznenada umire. Zatim je devojčici, koju je krstila, ime skraćeno u Draga, takvo u javnosti ostalo zapisivano do kraljičine tragične smrti, posle i sada.

– I kao kraljica Srbije, i pre toga, Draga je dolazila na krsne slave naše familije u Vrbu! Dvaput je malo zakasnila, hteli su da joj ustupe mesto u vrh sofre, kako dolikuje, ali je uvek odbijala – prepričava Živan pripovedanja predaka.

– I ona i njen prvi muž, inženjer Svetozar Mašin, dolazili su kod kumova, mojih predaka Rafailovića u selo Vrba. Svetozar je bio dobar inženjer, ali epileptičar i alkoholičar. Gradio je put Dolinom jorgovana prema Raškoj. (To je bila nekadašnja, srednjovekovna trasa puta srpske kraljice Jelene Anžujske, koji je vodio i prema Rudniku, preko starinskog Galiča, kod Gornjeg Milanovca, koristili su ga srpski ustanici protiv Turaka, jer je dotad već bio zapušten, teško upotrebljiv za veliku vojsku turske imperije, a deo tog puta i danas postoji, samo je strm, a vodio je i „mostobranom“ preko Dičine, prim. M.B.).

– Kad su radovi na putu Dolinom jorgovana prema Raškoj bili gotovi, kralj Milan Obrenović je tu pravio državnu svečanost. Na svečanosti, povodom izgradnje puta Dolinom jorgovana, bila je i naša kuma Draga, tada još prezimena Mašin. Desi se nepredviđeno: kralj Milan se zaljubi u nju! Iako samo platonski, nije se moglo sakriti, to su naši preci često pričali. Igrom sudbine, Draga će kasnije postati kraljica, snaja kralja Milana! –zaključio je Živan ovo kazivanje.